1848-ലെ യുദ്ധകാലഘട്ടം. ഇറ്റലിയിലെ ബ്രെസ്സിക്കായിലുള്ള മുള്ളുവേലികള് കൊണ്ട് വലയം ചെയ്ത സൈനികാശുപത്രിയുടെ വാതില്ക്കല് വിശുദ്ധ മേരി ഡി റോസ നില്ക്കുന്നു. എല്ലാവരുടേയും ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടുന്നു. അടഞ്ഞ വാതിലിനപ്പുറത്തു നിന്നും ആക്രോശങ്ങളും, വാതില്ക്കല് മുഷ്ടിചുരുട്ടി ഇടിക്കുന്നതിന്റെ ശബ്ദംവും മുഴങ്ങി കേള്ക്കാം. ആശുപത്രിയിലുള്ളവരുടെ ഹൃദയം ഭീതിയാല് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
മുറിവേറ്റവരും, രോഗികളും അവരെ പരിചരിക്കുന്ന ആളുകള് അടക്കം ആശുപത്രിയിലുള്ളവര്ക്ക് ഈ ഭീതിയുടെ കാരണം അറിയാം. വാതിലിനപ്പുറത്തു നിന്നുമുള്ള ആക്രോശങ്ങള് സൈനികരുടേതാണ്. സൈനീകപരമായ ഉത്തരവുകള് പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതിന്റെയോ നിറവേറുന്നതിന്റെയോ ആക്രോശങ്ങള് അല്ല ഇത്. മറിച്ച്, ആ ആശുപത്രി തകര്ക്കുവാനും കൊള്ളയടിക്കുവാനുമുള്ള അവരുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹം മൂലമുള്ള ആക്രോശങ്ങളാണവ. ആരെകൊണ്ട് ഇവരെ തടയുവാന് കഴിയും.
ആ ആശുപത്രിയില് ആകെ ഉള്ളത് രോഗികളെ പരിചരിക്കുന്നതിനായി തങ്ങളുടെ ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവച്ച ‘ഹാന്ഡ് മെയിഡ്സ് ഓഫ് ചാരിറ്റി’ സഭയിലെ കുറച്ച് സന്യാസിനീമാര്. ആശുപത്രിയിലെ ഡോക്ടര്മാര്ക്ക് പോലും അവരെ ആവശ്യമില്ല. അവര്ക്കാവശ്യം, കന്യകാസ്ത്രീകളെയല്ല. മറിച്ച്, വൈദ്യ പരിശീലനം സിദ്ധിച്ച സാധാരണക്കാരായ ആളുകളെ ആണ്. ഇതിനുപുറമേയാണ് ആശുപത്രിക്ക് നേരെയുള്ള സൈനീകരുടെ ഭീഷണിയും. ഇങ്ങനെയുള്ള ഈ സാഹചര്യത്തില് ഈ സന്യാസിനീമാര് തീര്ത്തും ഉപയോഗ ശൂന്യരാണ്. അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെയും ഭീതിയുടേയും കാരണം വിശുദ്ധ മേരി ഡി റോസ വാതില് തുറക്കാന് പോകുന്നു എന്നതാണ്.
വാതില് മലര്ക്കെ തുറന്നപ്പോള്, ഒരു വലിയ ക്രൂശിതരൂപവും കയ്യില് പിടിച്ചു കൊണ്ട് തങ്ങളുടെ വഴി മുടക്കി നില്ക്കുന്ന വിശുദ്ധ പൌള ഡി റോസയേയും, അവളുടെ അരികിലായി കത്തിച്ച മെഴുക് തിരിയേന്തിയ രണ്ടു പേര് ഉള്പ്പെടെ ആറ് സന്യാസിനീമാരെയും കണ്ടു അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ഭക്തിയുടേയും, ധൈര്യത്തിന്റേയും ഈ പ്രകടനം കണ്ട അവര് നാണത്താല് ഇരുളിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
തന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവനും വിശുദ്ധ പൌളാ ഡി റോസ, ദൈവ സേവനത്തിനായുള്ള പുതിയ വാതായനങ്ങള് തുറക്കുന്നതില് ഒരിക്കലും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല, പ്രത്യേകിച്ചും മുന്പില് എന്തൊക്കെ തടസ്സങ്ങളാണ് ഉള്ളത് എന്ന് തീര്ച്ചയില്ലാതിരുന്ന അവസരങ്ങളില്. അവളെ കുറിച്ച് ശരിക്കും അറിയാതിരുന്ന ആളുകള് അവള് വെറും ദുര്ബ്ബലയാണ് എന്നാണ് ധരിച്ചുവച്ചിരുന്നത്, പക്ഷെ അവള് വിശ്വാസത്തിന്റെ ആയുധമണിഞ്ഞവളും അതിരില്ലാത്ത ശക്തിയും, ബുദ്ധിയും അതിയായ സേവനത്വരയുള്ളവളും ആയിരുന്നു.
1813-ലാണ് വിശുദ്ധ ജനിച്ചത്. തന്റെ പതിനേഴാമത്തെ വയസ്സ് മുതല് തന്റെ ഇടവകയില് ധ്യാനത്തിനായുള്ള സൗകര്യങ്ങള് ഒരുക്കുക, സ്ത്രീകള്ക്കായുള്ള പദ്ധതികള് തുടങ്ങി ധാരാളം കാര്യങ്ങള് ചെയ്തുവന്നു. ഈ പ്രവര്ത്തികളിലെ അവളുടെ സാമര്ത്ഥ്യം കണക്കിലെടുത്ത്, അവളുടെ 24-മത്തെ വയസ്സില് പാവപ്പെട്ട പെണ്കുട്ടികള്ക്കായുള്ള ഒരു തൊഴില് ശാലയില് മേല്നോട്ടക്കാരിയായി നിയമിച്ചു. രണ്ടു വര്ഷങ്ങള്ക്ക ശേഷം, രാത്രികളില് ഈ പെണ്കുട്ടികള്ക്ക് പോകുവാന് ഒരിടമില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ വിശുദ്ധ ഈ പെണ്കുട്ടികള്ക്ക് രാത്രിയില് നേരിടേണ്ടി വരുന്ന അപകടങ്ങളില് നിന്നും രക്ഷപ്പെടുന്നതിനായി അവര്ക്ക് പാര്ക്കാന് ഒരു സുരക്ഷിതമായ ഭവനം വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാല് മേലധികാരികള് വിശുദ്ധയുടെ ഈ ആവശ്യം നിഷേധിച്ചു. ആ ജോലി ഉപേക്ഷിക്കുവാനുള്ള അവളുടെ തീരുമാനം വളരെപ്പെട്ടെന്നായിരുന്നു.
“നന്മ ചെയ്യുവാനുള്ള ഒരു ചെറിയ അവസരമെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെട്ടാല് എനിക്ക് ആ രാത്രി മനസ്സമാധാനത്തോട് കൂടി ഉറങ്ങുവാന് കഴിയുകയില്ല” എന്ന് വിശുദ്ധ ഒരിക്കല് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതിനാല് വിശുദ്ധ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചതിന് ശേഷം പാവപ്പെട്ട പെണ്കുട്ടികള്ക്കായി ഒരു പാര്പ്പിടം നിര്മ്മിക്കുകയും അതിനൊപ്പം ബധിരര്ക്കായി വിദ്യാലയം നടത്തുന്ന തന്റെ സഹോദരനെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു.
തന്റെ 27-മത്തെ വയസ്സില് അവള് മറ്റൊരു വാതില്ക്കല് നില്ക്കുകയാണ് – ‘ഹാന്ഡ് മെയിഡ്സ് ഓഫ് ചാരിറ്റി’ സന്യാസിനീ സഭയുടെ മേലധികാരിയായി അവള് നിയമിതയായി. പലവിധ രോഗങ്ങളാല് ആശുപത്രികളില് പീഡനമനുഭവിക്കുന്നവരെ സഹായിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഈ സന്യാസിനീ സഭയുടെ ലക്ഷ്യം. തന്റെ കൂട്ടുകാരായ ഗബ്രിയേലാ ബോനാറ്റി, മോണ്സിഞ്ഞോര് പിന്സോണി തുടങ്ങിയവര്ക്കൊപ്പം ഈ സന്യാസിനീമാര് നുഴഞ്ഞ് കയറ്റക്കാരാണെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്ന ആളുകളുടെ ബഹുമാനത്തിനു പാത്രമാകാന് ഇവര്ക്ക് കഴിഞ്ഞു.
1848-ല് വിശുദ്ധ തന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചുവെന്നു തന്നെ കരുതി കാരണം വിശുദ്ധയുടെ കൂട്ടുകാരില് ആദ്യം ഗബ്രിയേലയും, പിന്നീട് മോണ്സിഞ്ഞോര് പിന്സോണിയും മരിച്ചു. അവരുടെ മരണത്തോടെ വിശുദ്ധ തീര്ത്തും നിസ്സഹായയും ആശ്രയിക്കുവാന് കൂട്ടുകാരാരുമില്ലാത്തവളുമായിതീര്ന്നു. ഇക്കാലയളവിലാണ് യൂറോപ്പില് യുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടത്. അവരുടെ ജന്മദേശം ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു. ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളില് പലരും മടിയും ഭയവും നിമിത്തം തങ്ങളുടെ കിടക്കമുറിയില് പുതപ്പിനടിയില് കഴിച്ചുകൂട്ടുകയാണ് പതിവ്. എന്നാല് വിശുദ്ധയാകട്ടെ തനിക്ക് മുന്നില് വരുന്ന കാര്യങ്ങളില് നിന്നും പുതിയ അവസരങ്ങള് തിരയുകയാണ് ചെയ്തത്.
യുദ്ധത്തില് ധാരാളം പേര്ക്ക് മുറിവേല്ക്കുകയും രോഗികളാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. വിശുദ്ധയും മറ്റ് കന്യകാസ്ത്രീകളും സൈനീക ആശുപത്രിയില് രോഗികളെ പരിചരിക്കുകയും കൂടാതെ യുദ്ധമുഖത്ത് പോലും മുറിവേറ്റവര്ക്കും മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവര്ക്കും ആത്മീയ ശാന്തിയും ശാരീരിക സൗഖ്യവും നല്കി. 1855-ല് വിശുദ്ധ മരണമടഞ്ഞു. തന്റെ അവസാന വാതിലില് കൂടി കടക്കുമ്പോഴും വിശുദ്ധ ഒട്ടും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. എന്നെന്നേക്കുമായി തന്റെ പ്രഭുവിന്റെ പക്കല് പോകുന്ന ആനന്ദത്തിലായിരുന്നു വിശുദ്ധ.
വിശുദ്ധയുടെ കാലടികള്: തന്റെ സഹായം ആര്ക്കെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെന്നു അറിയുന്ന നിമിഷം തന്നെ ഒട്ടും മടികൂടാതെ കൂടാതെ അവരെ സഹായിക്കുവാന് ഇറങ്ങി പുറപ്പെടുമായിരുന്നു. അടുത്ത പ്രാവശ്യം നിങ്ങളുടെ സഹായം ആരെങ്കിലും ആവശ്യപ്പെടുകയാണെങ്കില്, നിസ്സാര കാരണങ്ങള് പറഞ്ഞു അവരെ ഒഴിവാക്കരുത്. നിങ്ങള് ചെയ്ത് കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് നിര്ത്തി അവ൪ക്കാവശ്യമുള്ളത് ചെയ്ത് കൊടുക്കുക.
The year is 1848, a time of war.
At the gate of a military hospital surrounded by barbed wire in Brescia, Italy, stands Saint Mary de Rosa. Everyone’s heartbeat quickens. From behind the closed gate come shouts, screams, and the sound of fists pounding on the door. Fear fills the hearts of those inside the hospital.
The wounded, the sick, and even those caring for them know the reason for this fear. The shouts coming from outside belong to soldiers. These are not the cries of issuing or obeying military commands. Rather, they are the cries born of an uncontrollable desire to destroy and loot the hospital. Who can possibly stop them?
Inside the hospital there are only a few nuns of the congregation called the “Handmaids of Charity,” women who have dedicated their lives to caring for the sick. Even the hospital doctors do not want them. What they need, they say, are not nuns, but lay people with formal medical training. Added to this is the threat posed by the soldiers. In such a situation, these nuns appear to be completely useless. The reason for their racing hearts and deep fear is that Saint Mary de Rosa is about to open the door.
When the door is thrown wide open, the soldiers are astonished to see Saint Paula de Rosa standing in their way, holding a large crucifix in her hands, with six nuns beside her, including two holding lit candles. Witnessing this display of faith and courage, the soldiers retreat in shame into the darkness.
Throughout her life, Saint Paula de Rosa was never afraid to open new doors in the service of God, especially when it was uncertain what obstacles lay ahead. Those who did not truly know her assumed she was merely weak and fragile, but in reality she was armed with faith, endowed with boundless strength, intelligence, and an intense zeal for service.
The saint was born in 1813. From the age of seventeen, she was actively involved in her parish, organizing opportunities for prayer and meditation and initiating various projects for women. Recognizing her competence in these works, she was appointed, at the age of twenty-four, as the supervisor of a vocational workshop for poor girls. Two years later, realizing that these girls had nowhere to go at night, the saint desired to provide them with a safe home to protect them from the dangers they faced after dark. However, her superiors rejected this request. Her decision to leave that job was swift.
Saint once said, “If I miss even a small opportunity to do good, I will not be able to sleep peacefully that night.”
Therefore, after leaving her job, she built a shelter for poor girls and also helped her brother, who was running a school for the deaf.
At the age of twenty-seven, she found herself standing at another doorway—this time as the Superior of the congregation of the Handmaids of Charity. The mission of this congregation was to assist those suffering in hospitals from various illnesses. Along with her companions, Gabriela Bonatti and Monsignor Pinzoni, these nuns managed to earn the respect of people who had once thought of them as intruders.
In 1848, the saint believed her life was coming to an end, because first her companion Gabriela died, and then Monsignor Pinzoni also passed away. With their deaths, the saint was left completely helpless and without anyone to rely on. It was during this same period that war broke out across Europe. Their homeland was attacked. In such situations, it is common for many people, out of fear and hesitation, to hide under blankets in their bedrooms. But the saint, instead, sought new opportunities in whatever circumstances came before her.
The war left many people wounded and ill. The saint and the other nuns cared for the wounded in military hospitals and even went to the battlefields themselves, offering both spiritual comfort and physical healing to the injured and the dying. In 1855, the saint passed away. Even as she crossed her final doorway, she was not afraid at all. She departed in joy, going forever to be with her Lord.
In the footsteps of the saint:
The moment she knew that someone needed her help, she would set out immediately without hesitation. The next time someone asks for your help, do not turn them away with trivial excuses. Stop what you are doing and do what they need.