ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ തിരുസഭാ ചരിത്രപുസ്തകത്തിന്റെ താളുകളിലൊന്ന്‍ വിശുദ്ധരായ പെര്‍പെടുവായേയും, ഫെലിസിറ്റാസിനേയും കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങളാല്‍ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഈ രണ്ടു പേരെയും വന്യമൃഗങ്ങള്‍ക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുവാനുള്ള വിധി കേട്ടപ്പോള്‍ അവര്‍ക്കുണ്ടായ അവിശ്വസനീയമായ ഭാവഭേദങ്ങള്‍ ചരിത്രരേഖകള്‍ വ്യക്തമായി കാണിച്ചു തരുന്നു. അമ്മയായിരുന്ന വിബിയ പെര്‍പെടുവായും, ഒരു അടിമയും തന്റെ മരണത്തിനു മൂന്നു ദിവസം മുന്‍പ് മാത്രം ഒരു കുട്ടിക്ക് ജന്മം നല്‍കിയവളുമായ ഫെലിസിറ്റാസും ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തില്‍ ആഴപ്പെട്ട രണ്ട് വ്യക്തികളായിരിന്നു. ഇത്തരം മതപരിവര്‍ത്തനം ചെയ്തവര്‍ക്ക് നേരെയുള്ള സെപ്റ്റിമിയൂസ് സെവേരൂസിന്റെ കീഴിലുള്ള മതപീഡനം വളരെ കഠിനമായിരുന്നു. ആധികാരിക രേഖകളില്‍ ഇപ്രകാരമുള്ള ഹൃദയസ്പര്‍ശിയായ ഒരു വിവരണം നമുക്ക് കാണുവാന്‍ സാധിക്കും:
‘ആ ദിവസം വന്നു കഴിഞ്ഞു, അവരെ ക്രൂരമൃഗത്തിനെറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന ആ ദിവസം’, തനിക്ക് മുന്നേ തന്റെ കൂട്ടുകാരിയെ മൃഗങ്ങള്‍ക്കെറിഞ്ഞു കൊടുക്കുമോ എന്ന ഭയത്താല്‍ ഫെലിസിറ്റാസ് ദുഃഖവതിയായിരുന്നു. അവള്‍ക്ക് എട്ടു മാസം ഗര്‍ഭണിയായിരിന്നു. റോമന്‍ നിയമമനുസരിച്ച് അങ്ങനെയുള്ളവരെ അവരുടെ കുട്ടിയുടെ മരണത്തിനു മുന്‍പ് കൊല്ലുവാന്‍ പാടില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ സഹതടവുകാരുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ ഫലിക്കുകയും അവള്‍ക്ക് ഒരു പെണ്‍കുട്ടി പിറക്കുന്നത് വരെ അവളുടെ സമയം നീട്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
പ്രസവവേദനയാല്‍ പുളയുന്ന അവളെ നോക്കി കാവല്‍ക്കാരില്‍ ഒരാള്‍ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചു, “ഇപ്പോള്‍ നീ ഇത്രമാത്രം സഹനമനുഭവിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ നിന്നെ വന്യമൃഗങ്ങള്‍ക്കെറിഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോള്‍ നീ എന്ത് ചെയ്യും?” അവളുടെ മറുപടി ഇപ്രകാരമായിരിന്നു, “ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ സഹിക്കുന്നു, പക്ഷേ എനിക്ക് വേണ്ടി സഹിക്കുന്ന മറ്റൊരാളും എന്നിലുണ്ട്. കാരണം അവനുവേണ്ടിയാണ് ഞാന്‍ സഹിക്കുന്നത്”. ‘പേറ്റ് നോവനുഭവിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് സങ്കടമായിരുന്നു. പക്ഷേ, വന്യമൃഗങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ ആനന്ദിക്കുകയായിരുന്നു.’
AD മാര്‍ച്ച് 7ന് ആ ധീരവനിതകളെ പോരാട്ട രംഗവേദിയിലേക്ക് (Amphitheatre) കൊണ്ടുപോയി. തങ്ങളുടെ ദുര്‍ബ്ബലത അറിയാമായിരുന്നുവെങ്കിലും യേശുവിന്റെ ശക്തിയില്‍ ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട്, യേശുവിനാല്‍ ക്ഷണിക്കപ്പെട്ട തങ്ങളുടെ രക്തസാക്ഷിത്വമകുടം ചൂടുവാനായി അവര്‍ ഒരാഘോഷത്തിനെന്നവണ്ണം ധൈര്യപൂര്‍വ്വം പോയി. ക്രൂരമായി ചമ്മട്ടികൊണ്ട് അടിച്ചു മുറിവേല്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടു. അതിനു ശേഷം അവരേ അസാമാന്യശക്തിയും, കലിയുമുള്ള ഒരു കാട്ടു പോത്തിന് എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. അത് അവരെ കുത്തിമുറിവേല്‍പ്പിക്കുകയും ഒടുവില്‍ വാളിനിരയാക്കുകയും ചെയ്തു.
Saint Perpetua and Saint Felicitas in the early Christian history is one of great courage and profound faith, especially when considering the context of their persecution under the reign of Emperor Septimius Severus. Their story stands as a remarkable example of steadfastness and conviction in the face of death, a tribute to the power of their Christian beliefs.
Context of Persecution:
Both Perpetua, a noblewoman, and Felicitas, a slave, had converted to Christianity and faced intense persecution during the early 3rd century. The Roman authorities under Emperor Severus enforced strict laws against Christians, and those who refused to worship the Roman gods were sentenced to execution. The historical texts describe the suffering they endured, particularly in the context of their martyrdom.
Felicitas, who was eight months pregnant, was initially spared from execution until after she gave birth to her child. According to Roman law, a pregnant woman could not be executed until after the child had been born. The prayers of her fellow Christians were said to have extended her time until the birth of her daughter. The emotional struggle and pain she went through as a mother, facing imminent death, are poignantly described in the records.
Felicitas’ Response to Suffering:
At one point, when she was in labor pain, a guard asked her how she would react when faced with the wild animals in the arena. Felicitas replied with unwavering faith: “Now I suffer, but there is someone else suffering within me. It is for him that I suffer.” This reflects not only her maternal love but also her deep commitment to her faith.
The spiritual strength of both women, despite their physical suffering, is remarkable. Felicitas endured severe pain but found joy when facing the wild animals, showing the extraordinary transformation her suffering had undergone through faith. This moment, marked by both human suffering and divine joy, is an incredibly powerful aspect of their story.
Their Martyrdom:
On March 7th, AD 203, Perpetua and Felicitas, along with other Christian martyrs, were brought to the amphitheater for their execution. Despite knowing the dangers ahead, they approached their fate with courage, relying on the strength given to them by their Christian faith. They were beaten and severely tortured before being thrown to wild animals in the arena. The accounts describe the wild beast attacking them, causing severe injuries, and ultimately, they were killed by the sword.
Their courage in the face of such brutality is one of the defining characteristics of their martyrdom. Perpetua and Felicitas were able to endure their suffering because they believed that their deaths would glorify Christ. Their faith allowed them to transcend the physical pain, finding peace and joy even in their final moments.
Legacy:
The martyrdom of Saint Perpetua and Saint Felicitas stands as a powerful testament to the strength of the Christian faith, especially in the early days of Christianity when believers were persecuted for their beliefs. Their story continues to inspire Christians around the world, reminding them of the power of faith in overcoming the greatest trials. Their feast day, March 7, is celebrated annually, honoring their courage and sacrifice. Their legacy is forever marked by the grace and strength they exhibited in their final moments, making their lives and deaths an enduring example of Christian martyrdom.